Ajansa Navneteweyî ya Ehl-ul-Beyt ê (s.x) – ABNA – Kêmbûna zewacê, bêmeşrebûna ciwanan ji jiyana hevjînî û berbi jiyana neasayî ya nezewicîbûnê ve çûna wan, an jî bi gotineke rasttir, jiyaneke ku mirov nikare navê wê jiyanê lê bike, felaketeke mezin e ji bo cîhana mirovahiyê. Ev pirsgirêk, ligel bandorên neyînî yên din ên jiyana makîneyî, li ser mirovên sedsala me bar bûye.
Kêmbûna zewacê ne tenê ji ber wê yekê felaket e ku dibe sedema tunebûn an kêmbûna nifşan; lê
belê aliyê xirab ê vê yekê zêdetir ew e ku kesên nezewicî ji aliyê hesta berpirsiyariya civakî ve pir paşde ne. Ew hema bêje girêdayî tu civakekê nînin û dişibin kesên ku di fezayeke bêdawî de, bê giraniya laşî, di navbera gerstêrkan de bêarmanc digerin!
Ew dikarin bi bahane’yeke biçûk girêdana xwe bi welat û axa xwe re bibirin û di cih de bifirin berbi devereke din; an jî dema ku aciz dibin, ji jiyanê xatir bixwazin û dev jê berdin.
Statîstîkên xwekujiyê vê rastiyê baş ronî dikin; ji ber ku li gorî van statîstîkan, rêjeya xwekujiyê di nav kesên nezewicî de gelek caran ji ya kesên zewicî zêdetir e.
Koçkirina mêjiyan jî zêdetir di nav kesên nezewicî de tê dîtin; kesên ku hê girêdana jiyana hevjînî bi civaka welatê xwe re çênekirine.
Gelek ji sûcdaran an nezewicî ne, an jî jiyaneke dişibihe nezewicîbûnê dijîn. Bi rastî, jiyana hevjînî mirov ji wê rewşê derdixe ku tenê xwediyê xwe be û her dem ku bixwaze, li ser xwe û siberoja xwe her biryarekê bide. Hesta berpirsiyariyê ya li hember civakeke biçûk a bi navê «malbatê» wî ji gelek biryarên xeternak û şaş dûr dixe.
Ev «nebûna hesta berpirsiyariyê» û «tunebûna girêdana civakî» gelek encamên neyînî yên din jî hene. Ya herî girîng ji wan, bikarneanîna hemû hêz û şiyanên mirov û seferber nekirina hemû derfet û hêzan ji bo pêşketina jiyanê ye. Ji ber ku ji bo birêvebirina jiyana kesekî tenê, ew jî kesekî ku çawa jiyan derbas bibe ji bo wî ne girîng e, bikaranîna hêzeke mezin ne hewce ye!
Ev yek dibe sedem ku jiyana kesên nezewicî bi rawestan, tembelî, bêbaliyê di peydakirina derfetên jiyanê de, bikarneanîna jêhatîbûn û afirîneriya xwe û bêbaliyê li hember parastina derfetên ku bi dest xistine, tevlihev bibe.
Her wiha, ji ber vê yekê ye ku gelek kesên ku di dema nezewicîbûnê de nikarin jiyana xwe birêve bibin, wekî barê ser milê civakê dijîn û wekî kesên bêîrade, lawaz û bêserûber tên hesibandin; lê dema ku dest bi jiyana hevjînî dikin, dibin kesên biryardar, cidî, biîrade, çalak û hişyar. Ev hemû mîraka derasayî ya hesta berpirsiyariyê ye!
Her wiha, wê demê ku di «çavkaniyên Îslamî» de dibînin ku tekez li ser vê yekê hatiye kirin ku «rizq bi hevjînê re ye», dibe ku ev gotin jî îşaretek be bo heman wateyê.
Ji vê aliyê ve, mirov dikare kesên nezewicî bi «koçerên bêwar» re bidin ber hev; ji ber ku ew qet hewlekê nadin ji bo avakirin û geşepêdana wan deverên ku demkî lê dijîn û dê zû ji wir koç bikin berbi devereke din. Ew li hember wan deveran bêbali ne.
Ji aliyê exlaqî ve, kesên nezewicî dê qet bibin «mirovekî kamil»; ji ber ku gelek têgehên exlaqî, wekî vefadarî, lêborîn, mêrxasî, hestên mirovî, hezkirin, fedakariyê û qedirgirtinê, ji her cihî zêdetir di hawîrdora malbatê, di jiyana hevpar a hevjînan û zarokan de pêk tên. Kesên ku ji vê jiyanê dûr in, kêm bi van têgehan re nas in.
Bi berçavgirtina van rastiyên ku nayên înkarkirin, heke em meyla berbi «nezewicîbûnê» û kêmbûna roj bi roj zêde ya zewacê wekî felaketeke civakî binav bikin, qet mubalexe nekirine.
Tişta ku divê li vir bê bal kişandin ev e ku rewşa tevlihev a îroyîn a zewacê û pirsgirêkên wê, di rastiyê de, tiştek e ku em bi xwe û civaka me, ku ew jî ji me pêk tê, afirandiye.
Ev rewş ji ezmanan li ser me nebarîye û ji binê erdê jî derneketiye. Ev em in ku bi bandora pêşbaziyên kor, tevgerên bêhiş, pêşdaraziyên şaş, hesabên xelet û ketina nav zincîra adet, kevneşopî û teqlîdên kor ên zirardar, vê «avahiyê» danîne.
Ji ber vê yekê, heke em biryar bidin, em dikarin vê rewşê biguherînin û plansaziyeke nû pêşkêş bikin; plansaziyeke ku li ser bingeha rastiyan û wateyên resen ên jiyanê hatibe avakirin, ne li ser bingeha xeyal, xapînok û teqlîdên şaş.
Ne rê li ber me girtî ye, ne pêdivî bi mucîzeyekê heye û ne jî kar gihîştiye asteke ku ne mimkun be.
Jêder: (1) Ji pirtûka Pirsgirêkên Cinsî yên Ciwanan a Ayetullah el-Uzma Nasir Mekarim Şîrazî hatiye berhevkirin; Weşanxaneya Neslê Ciwan, Qom, sala 1380 a Hicrî Şemsî, rûpela 22.
Your Comment